A gdyby tak człowiek był Istotą zgodną ze Wszechświatem? Nie kierował się złością, widział siebie w świecie, żył Boską Miłością? Gdyby żył dla ogromu jakim jest ta Ziemia, gdyby kochał, działał, ale nie oceniał? Gdyby chciał budować aby móc poznawać i przypomniał sobie, że Jego Jaźń to Brama?
Z szarości wilgotnego poranka Wyłania się sroka. Jaskrawym podskokiem przemierza mój ogród. Proszę, nie śpiewaj 🙂
Odziany w wilgotny śnieg ogród Sceną dla tańca Dwa ptaki.
Kolejny liść. Który to? Z wodą deszczu spada. Zimną wilgocią przesycone powietrze Nie ma już liści nie o czym rozmawiać. Jeszcze niedawno buchające zielenią W powietrzu drącym od gorąca Spadają teraz wspomnieniami wypełniając pokój A drzewo stoi. Drzewo nie ma końca. Wraz z wodą spadają liście i marzenia, Które rosły na nim…
Mrówka z mozołem ciągnie jakieś ciało. Przelewa wodę w fontannie dziewczynka z kitką.
Podnosząc do twarzy telefon prowadzi wózek z dzieckiem Kobieta, nie patrząc mu w oczy
Drzewo… Całuje swą lubą stojącą z tyłu Postać Wielki kot skacze i Jednym umysłem stają się razem Z nią, z nimi, z drzewem. Razem podchodzą i lipą się staje Przedstawienie Przyjaciele …czy wieloma Duchami czy drzewem?
Rytm muzyki i dźwięk kawy wsypywanej do ekspresu zastanawia mnie nad przeszłością. Słucham ekspresu i słucham swoich wspomnień. Z ciekawości podróżuję w czasie. Z daleka czuję żal, młodego obawy i strach. Lecz naprawiać nie ma czego. Teraz jest idealne.
Powracają do mnie stare nienawiści, Odruchy, Wspomnienia. Wychodzą z szuflady, Niby zapomniane chcą tworzyć Teraz. Z oddechem przepuszczam demony niechciane. Nie nakładam innych myśli, To tak nie działa. Znów się przekonałem.
W czarnym kolorze terenowej ciężarówki Jedzie poświęcenie, nienawiść, duma i strach. Ciężkie opony rozjeżdżają śnieg, nieprzyjaciela, którego nie ma. Istnieje tylko w umysłach uśmiechniętych twarzy przyglądających się miastu. W umysłach przekręcają bagnet w trzerwiach wroga, W umysłach uprawiają wyuzdany seks, W umysłach polegają na rozkazie, Żyjąc polegają na regulaminie. Brak…
Czerwone światło odbite w szybie. Wyciąga telefon z kieszeni mężczyzna po drugiej stronie ulicy. Czy za mną też jest jakaś Przestrzeń?
Już widziałem drzwi gdy zaczęło lać Początkowo zniesmaczony wyjąłem parasol Uwielbiam Szum Deszczu – przypominam sobie, Idę do drzwi nie chwytając myśli.
Ciągle szaleni, patrząc pod swe nogi Biegną, gadają, obijając boki. Odzwyczaiłem się od tego miasta, Wolę to moje gdzie jest Świadomość Wzrasta W mym mieście, w hałasie wieczny koncert Ciszy. Patrzę w ich oczy i jesteśmy Bogiem. Nie spadam w dół w krainę rozpaczy, wolę gdzieś zza siebie obserwować Drogę
W biurze, które jest moim domem Rzadko się odzywam. W biurze, które jest moim domem Patrzę na ekran, wciąż klikam. W biurze, które jest moim domem Świat jest spod szablonu W biurze, które jest moim domem… Wolę biuro od domu.
– O! Widzę, że rozbiliście atom. Jak to wykorzystaliście?
W mej małej kuchni kroję cebulę
przy akompaniamencie nowości ze świata,
dociera do mnie, że kryzys, wojna, przemoc...